Da li rokenrol stagnira i da li se prevorio u ono šund i kičeraj | Mixer portal

Da li rokenrol stagnira i da li se prevorio u ono šund i kičeraj

Rezultat slika za the clash

 

Kada su muzičari otkrili rokenrol i publika krenula da luduje uz pokojnog Čak Berija i Elvisa Prislija, bila je to muzika za zabavu u džipanje.

Ime ovog muzičkog pravca govori za sebe, da je služio za razonodu, a ne za neke “više” ciljeve. Uostalom isto je i sa džezom. U početku je i džes bio namjenjen za one koji vole da zaplešu, mada su danas džez muzičari od tog pravca napravili “filozofiju”.

Međutim, što se tiče rokenrola, šesdesetih se mijenja sve. Kao preteče neke “ozbiljnije” priče pojavljuju se  Bitlsi i Stonsi i tad se počelo nazirati šta rokenrol u globalnom svijetu može da postigne i koliki je njegov uticaj kod mlađe populacije.

 

 

Krajem te šesste decenije prošlog vijeka počinje i komercijalizacija rokenrol bendova i stvaranje legendi o momcima i djevojkama koji žele, hoće i mogu da promjene svijet.

Rokenrol postaje pokret. Vijetnamski rat je u jeku, a omladina po muzičkim skupovima nosa transparente, što čine i van muzičkih dešavanja. “Hoćemo mir, dole rat…” i slično. Zapravo tu se radi o laganijoj varijanti revolucija, što moćnike i ne zabrinjava mnogo. Još kada rulji profuraš halucinogene droge, tek tad možeš sve četiri da digneš u zrak i vladaš do mile volje, jer takva masa može jedino da viče; ali s vikom i galamom se ne može promjeniti sistem.

 

 

Šezdesetih počinje upliv politike u rokenrol, a frontmeni rok bendova se pretvaraju u neke šamane i gurue. Poruke su im gotovo mitingaške. Ali kao što već rekosmo, sve su to labuđe pjesme. U to vrijeme snimljeni su i filmovi kao što su KOSA i TOMI. Oni imaju kritički pogled na tadašnje društvo, ali u praksi sve ostaje isto. Zapravo se do današnjeg dana ništa i nije promjenilo, a ako i jeste onda se promjenilo – ALI NA GORE.

 

 

 

Sve bi bilo bajno i krasno da smo od rokerskih revolucija imali ikakve vajde, međutim dokazalo se da su ti takozvani revolucionari kroz prizmu slobode govora i ponašanja na fantastičan način bačeni u društvenu marginu.

 

Rokenrol je korišten da bi smirio mase koje su u nekim bivšim vremenima dizale istinske revolucije, kao što je uostalom krajem 18. vijeka bila ona u Francuskoj.

 

 

 

Ova praksa se nastavlja i sedamdesetih, kada se rokenrol bendovi mnogo manje bave nekim ozbiljnijim temama mada se nađe tu pokoji muzikant poput Bob Dilana da kaže nešto i o problemima u društvu. Ali on i nije roker. Zato se i nije čuditi što je taj isti Dilan, sada kada je u svojim poznim godinama, dobio Nobelovu nagradu. Mada po mom skromnom mišljenju ta nagrada nije trebala da bude za književnost nego za mir, ljudskost, ili nešto slično tome.

 

 

Pojavom pank pokreta omladina je i zvanično postala “smeće”. Ovaj rok pravac je sam po sebi autodestruktivan pa kravatašima i bjelosvjetskim foteljašima nije bilo teško da mlade ljude koji su drečali “Bože spasi kraljicu” proglase za klošare, a sam naziv PUNK i ima to značenje.

 

 

Mladima čak i ne smeta da je nazivaju ništarijama, a sve one stvari koje su koristili da skrenu pažnju na sebe postali su modni trendovi na čemu su mnoge koorporacije koje se bave modom zgrnule i zgrću novac.

Efekat je totalna kontra i umjesto da se spasi omladina, sarkastična poruka da se spase kraljice i vladari je zaista iste te moćnike i spasla, te im omogućila da vladaju masama do dan danas.

 

 

U osamdesetima je u rokenrol penetrirao kičeraj i budaleština, a umjesto Deep Purple, Led Zeppelin i sličnih bendova čiji su članovi zbog velikih svjetskih turneja utonuli u umor (kreativni, ali i psihofizički) na scenu su stupili kojekakvi natapirani kreteni glumeći veće budale nego što jesu. Iz metal pravca je izronulo mnogo mulja, ali ima tu i bedova vrijednih respekta kao što su Metallica, koja je prerasla u megabend i izašla van okvira treš metala.

 

 

Osamdesete krasi postpank i metal bendovi, ali niti jedan bend iz tog perioda ne može da se mjeri sa svojim predhodnicima iz sedamdesetih i osamdesetih (koliko god danas romantično gledali na bendove poput Joy Divisiona, The Sister of Marcy, Talkin Heads).

 

 

Ništa od toga se ne može poredit sa popularnosti bendova sedamdesetih i osamdesetih, a kada se uzme u obzir da su i osamdesetih harali bendovi koji su nastali znatno ranije može se reći da je taj novi talas bio neuspjeli pokušaj da se s trona skinu kraljevi rokenrola, koji ne samo da su ušli u muzičku nego i svjetsku istoriju.

 

 

Zašto je to tako, pa zato što je rokenrol izgubio svoj identitet, postao je maskarada i kičeraj. To se najbolje vidi u metal bendovima osamedesetih koji su temeljili zvuk na legendama poput Black Sabbatha, a nisu mogli ovim velikanima da dođu ni do gležnja.

 

O imidžu tih grupa i scenskim nastupima ne treba ni da raspravljamo jer su živi kičeraj, pa se nije čuditi što su ti isti rokeri više radili na tome da oblate nego da unaprijede taj muzički pravac.

Sva sreća da u tom periodu sviraju grupe poput The Calt i Motorhead-a, koji su rokenrol obasjavali energijom i dobrom vibrom.

 

 

 

Sreća je da devedesetih dolazi GRUNGE i spašava što se spasiti može. Cijela plejada odličnih autora pojavljuje se na svjetsku muzičku sceni, a iste po prvi put strastveno podržavaju i starije kolege poput Neil Young-a, ali i mnogih drugi.

 

 

 

Ipak, sreća ne traje dugo, a glavni akteri tog doba su se trajno uklonili sa scene tako što su premladi napustili ovaj svijet. Najveći od njih su Kurt Kobejn i Lejn Stejli iz Alice in Chains. Njihove smrti su “mistične” i pod sumnjom da su za njihovo prerano napuštanje ovoga svijeta krivi možnici koji inače odlučuju o sudbini planete. Možda zvuči kao teorija zavjere ali ova dva muzička velikana nisu jedini koji su prerano preminuli. Sjetimo se Morisona, Džanis i Hendriksa, koji su imali ogroman uticaj na muzičko profilisanje mladih i njihov kont o životu.

 

 

 

Bilo kako bilo njih više ih nema, a samim tim i uticaj rokenrola na omladinu je u rapidnom opadanju. Novi rokenrol bendovi više nemaju status kakav su imali njihovi prethodnici i sve se svelo na šou i biznis.

 

 

Postoji knjiga koju je napisao mislilac Fukujama – zove se Kraj istorije. On je najavio da će istorija jednom zauvijek utihnuti, kada čovjek stegne uslove da društvo organizuje bez upliva ikakvih ideologija. Da li će se to desiti i sa muzikom i kulturom ostaje na budućim generacijama, ali vjerujem da niko od nas ne želi da dođe do kraja muzike, a pogotovo do kraja rokenrola, jer rokenrol nije nikakva ideologija već kulturni identitet pojedinca.

Autor: Erni

Shortlink: