NPRS: “Dnevnik uvreda” film o vremenu sunovrata svake ljudskosti | Mixer portal

NPRS: “Dnevnik uvreda” film o vremenu sunovrata svake ljudskosti

Rezultat slika za dnevnik uvreda

 

Film “Dnevnik uvreda” biće prikazan u Narodnom pozorištu Republike Srpske u sjećanje na Marka Nikolića, a uz razgovor sa dramaturgom Slavišom Radanom

Projekcija filma “Dnevnik uvreda” iz 1994. godine, scenarijsko-rediteljskog dvojca Gordan Mihić – Zdravko Šotra, biće održana na sceni “Petar Kočić” u Narodnom pozorištu Republike Srpske u utorak, 29. januara sa početkom u 19:30 časova.

Projekcija će biti upriličena u znak sjećanja na nedavno preminulog glumca Marka Nikolića, a nakon iste razgovor o filmu vodiće dramaturg Slaviša Radan.

Pročitajte tekst o ovom filmu.

2. januara ove godine, umro je Marko Nikolić.

Većini publike  poznat po seriji “Bolji život”, jednoj od najgledanijih jugoslovenskih televizijskih serija, ili možda po ulozi Karađorđa u dva projekta – u televizijskom filmu Đorđa Kadijevića “Karađorđeva smrt”, a onda i u TV seriji Đorđa Kadijevića “Vuk Karadzić”.

Nakon odluke da jedno veče Filmoteke posvetimo Marku Nikoliću, nijednog trenutka nije bilo dileme šta prikazivati.

U ovakvom, politički veoma turbulentnom trenutku našeg društva, prikazivati recimo “Karađorđevu smrt”, film sa nacionalnom tematikom i to još iz perioda oslobađanja od Turaka, bilo bi potpuno van konteksta, baš kao što su i van konteksta današnje priče o navodnoj ugroženosti Republike Srpske.

Stoga se “Dnevnik uvreda”, nekako sam po sebi nameće, s obzirom da tretira 90-e godine prošlog vijeka koje predstavljaju početak sunovrata svake ljudskosti, tj. početak potpunog srozavanja svih vrijednosnih kriterija, a koji su danas, tridesetak godina poslije, kako vidimo, svedeni na nulu.

Upravo ovo isto konstatuje i Duda, lik iz filma, a tumači ga pokojni Mića Tomić: “Ma ovo ludo vreme, uništilo je sve! I porodične veze, i obaveze, sve! Svak samo sebe gleda.“

“Dnevnik uvreda” je nastao po scenariju Gordana Mihića, jednog od najproduktivnijih scenarista srpske i jugoslovenske scene.

Mnoštvo je kultnih filmova realizovano po njegovim scenarijima, a pomenuću samo neke – “Čuvar plaže u zimskom periodu”, “Pas koji je voleo vozove”, “Balkan ekspres”, “Varljivo leto ’68”, “Zaboravljeni”, “Tango argentino”, “Tuđa Ameruka” i mnogi drugi.

Kako se može zaključiti iz ovih naslova, jasno je da je Mihić u svojim pričama socijalno vrlo angažovan. Tako je i u “Dnevniku uvreda”, u kome akteri, u izuzetno teškim trenucima koji su ih zadesili, nastoje sačuvati “dostojanstvo”. Riječ dostojanstvo nije slučajno stavljena pod navodne znake – želim naznačiti kako je značenje te riječi veoma promjenjivo, a film nam to savršeno predočava – kako se vremena mijenjaju, i sama riječ kameleonski dobija sasvim drugačiji kontekst. A baš je takav slučaj i sa opštim trenutkom u kome živimo, gdje svaki pojam ima dvije kategorije – nekad i sad.

Film je režirao Zdravko Šotra, a kako se lako može primijetiti da se na snimanju i nije baš mnogo ponavljalo, što znači da je budzet bio više nego skroman, tako i film samim sobom u potpunosti odražava vrijeme u kome se snimalo (1994), ali isto tako i vrijeme koje tretira, a to je godina ranije – 1993.

U jednom momentu, u filmu se izgovori rečenica: “Gospodin Sušić kopa po kontejnerima!”

Tada, u vrijeme kada je sunovrat tek otpočinjao, takva rečenica je predstavljala nešto zastrašujuće i odzvanjala je poput najgore kataklizmične more, kakvu samo san može donijeti.

A danas? Danas je kopanje po kontejnerima naša svakodnevnica i skoro da ga i ne primjećujemo. To bi nam trebao biti više nego očigledan alarm da shvatimo da živimo u duhovno potpuno osakaćenom društvu.

Toliko osakaćenom da je skoro bilo kakvo djelovanje van ovog alarmantnog upozoravanja, ma koliko da je smisleno i korisno, u stvari, postalo besmisleno. Kao što kaže Karlo, koga igra Vlasta Velisavljević: “Ne mogu da ćurličem na violini dok oko mene sve propada.”

Ili Ana, koju tumači Vera Čukić: “Ne mogu više da idem na književne večeri. A znaš koliko sam to volela. Nijedan utorak nisam propustila… Sad mi nekako sve to izgleda apsurdno.”

Stoga je i Filmoteka u ovom trenutku, istovremeno i besmislena ali i potrebna – da bi nas možda probudila iz letargije u koju smo većina nas zapali.

Autor: Slaviša Radan

Shortlink: