Zašto nam je muzička scena otišla u Q: I poslije Ramba Amadeusa – Amades bend | Mixer portal

Zašto nam je muzička scena otišla u Q: I poslije Ramba Amadeusa – Amades bend

Ima jedan bend u Srbiji koji je više od muzike. Ime nosi po srednjem imenu velikana klasične muzike Volfgangu Amadeusu Mocartu, zato su valjda djelatnici ovoga benda sebi i utuvili u glavu da su iznad prosjeka, kao što je bio i sam Mocart. Što se tiče naziva benda on nema blage veze s vezom, logikom i smislenošću (poslušajte barem jednu pjesmu ovog benda i uporedite je za nekom Mocartovom kompozicijom, pozliće vam!), te su po svemu sudeći momci najvjerovatnje bend nazvali Amadeus iz čiste pretencioznosti i snobizma. Uostalom, u pokušaju da budu bend neobičnog naziva nisu čak ni originalni, jer već postoji muzičar koji je svoj alter ego pronašao u imenici Amadeus, a to je svima poznati Antonio Pušić, alijas RAMBO AMADEUS. Ali eto, složićemo se, ako ni zbog čega mladići iz Amadeus benda barem su genijalni po gluposti.

SADAŠNJA MUZIČKA SCENA PREPUNA GENIJALACA

Na sadašnjoj srbijanskoj muzičkoj sceni i nije teško biti iznad prosjeka, ako imamo u vidu da se muzikom bavi svaka seljačina koja ima tu privilegiju da mu ćaća posjeduje kravu ili par ovaca koje je voljan da kompenzuje snimanjem sinovljevog ili ćerinog albuma u nekom Tuta-Muta-Futa studiju.

Ta i takva scena je magnet za seljačine iz cijeloga regiona, zato je Beograd prepun seljačije iz Bosne, Hrvatske, Crne Gore, pa čak i iz Slovenije jer nisu Slovenci budale da urnišu svoju muzičku, a samim tim i kulturnu scenu. “Kaj večje sranje da igraš v srbiji bolje sprejeta”, jer šund i kičeraj jeste ono prvo što je poslije 3. i 4. balkanskih ratova zbližilo narode i narodnosti bivše nam i nikada prežaljene SFRJ.

POVRATAK TEMI JEZIKOM “OBIČNOG ČOVJEKA”

Al’ da se vratimo temi. Ako ćemo pravo, muzika je bizmis đe su žive pare, brale moj, nije to zajebancija. Znate li vi koliko su Lepava Lukić i Silvana-Nirvana zarađivale u svoje vrijeme – bruku love. A Lepava čak dan danas u svojoj šesnaestoj mladosti zarađuje po stilizovanim birtijama, a uz sve to je i kraljicom nazivaju. Ajd stisni muda pa reci da Lepava nije carica! Ko ne zna da od izvora vode tri putića nije niki čojek!

Zato ‘ajmo đeco mikrofone u ruke i pravac Ibarska magistrala. Tamo vas  čeka blesavi i popularni Era i milion drugih Sera, koji znadu da prepoznaju kvalitet i talenat, i koji će da vas probiju u svijet. Nakon magistrale sviju vas čeka avroput za Jevropu; Keln, Minjken, Študžgard, ma ima našijeh seljačina svuđe po bijelome svijetu. Ne boj se, vazda se nađe neko kome možeš evro iz džepa iščupat. Vole gastarbajteri čuti zvuke rodnoga kraja uvijene u pomije dens muzike i hibridne produkcije koju samo blentav ili čovjek nacvrcan ko deva može da sluša.

Eh upravo kroz uzani i usrani rascjep na zidu silovane domaće muzičke scene koji su decenijama štemali Južni Vjetrovi, Slatki Grehovi i ostali kurci parci provukli su se i momci Amadeus benda. Ali nisu oni vjeverice, kao što su oni iz “OK” ili “Koktel” benda. Njima nije dosta samo da se bave muzikom, oni bi da im pjesme budu malo i angažovane.

MISAONA DJELATNOST

Bend “Amadeus”, je po riječima klavijaturiste, koji je valjda i frontmen te muzičke skupine, zapravo “misaona djelatnost”. Muzikant valjda želi kazat da se on i njegovi drugari bave nekom angažovanom umjetnošću, da je poetika tekstova njihovih pjesama politična, te da se tu ne radi samo o tandara-mandara pjesmičicama. Koncept ovog benda je zapravo filozofičan i oni jako vode brigu o nastupima čija estetičnost mora da bude dovedena do savršenstva. Pjesme koje pišu su smisljene, suvisle s porukom koja nas uvodi u hegelijanske misaonosti. Oni apsurdnost javstva i dekadentnost društva opisuju najopštijim pojmovima koje samo dubokoumni čovjek može da prožme.

Zapravo, njihove pjesme su toliko angažovane da svakog iole kvalitetnom muzikom naslušanog čovjeka angažuju i tjeraju da se usere od glave do pete. Na njihov rokerski image i distorzirane gitare priljepljen je (kao sa najjeftinijim hanzaplastom privijeno kurje oko kafanske pjevaljke koja ga je stekla noseći dvajest cenata visoku štiklu, a nije navika na to) prizvuk pastirskoga ćurlika i harmonike “alla Kemish”, a malac koji pjeva vokalom koji je mješavima Ian-a Gillan-a i Tozovca, s primjesama najvećeg srbijanskog rokera Ace Lukasa jebe nanu svakom onom koji se ponosi na bendove poput EKV-a, AZRE i svih koji jesu iskonski pjesnici i angažirani umjetnici.

PREOZBILJNA ANGAŽOVANOST

Ali da vidimo šta to ima angažovano u muzici Amadeus benda?

Ima to što su, kako kaže prćasti klavijaturista, članovi ovoga benda ujedno članovi i nekakvog “Ruskog motorističkog saveza” sa kojima se katkad provoza i sam predsjednik Putin. Njihov angažman se ogleda i u tome što su snimili spot koristeći specijalni žandarmerijski odred, a zapravo cijela ikonografija navodi da se radi o ONOJ specijalnoj jedinici poznatoj pod imenom “crvene beretke” pod komandnom palicom JArkana, ELegije i sličnih srpskih junaka i heroja koji praviše sranja po ratištima širom bivše nam SFRJ.

Da su jako politički osvješteni kazuje i činjenica što je za članove Amadeus benda Republika Srpska i Republika Srbija jedna te ista država. Ovaj manifest svoje društvenopolitičke osvještenosti izrekoše Amadeusovci pred kamerama BN televizije, televizije koja pati od posebnog oblika šizofrenije, jer dok pratiš BN kanal ne znaš kojoj državi ova tv stanica pripada, da li Bosni, Srbiji, Crnoj Gori… Ruskoj Federaciji??? Zato se nije čuditi što je voditeljka osmjehom od uveta do uveta bodrila momke iz popularnog benda dok su izlagali svoje misaone političke traktate i objašnjavali “šta to djeca i ljudi njihove generacije znaju o zavičaju”. Po svemu sudeći ništa!

DODATNA ANGAŽOVANOST

Jeste da nisu kazali, ali sto posto bi kazali da su imali vremena i tako učvrstili svoju društvenopolitičku angažovanost, da se bore za povratak granica Karlovac-Karlobag-Virovitica, da žele da Kosovo bude ponovo srpsko ali bez Šiptara, da bi voljeli da Šešelj zamjeni Tomu na mjestu predsjednika Srbije, da je Dodik car a Čedomir Jovanović drogeraš, da se svim silama bore protiv parade ponosa u Beogradu, te da sve pedere i lezbejke treba protjerati sa planete Zemlje, da Srbija i RS treba da uđu u Federaciju sa Rusijom, a ne da se bore za ulazak u EU, i da ne nabrajamo više za šta se sve ovi momci ne zalažu, jer od ovakve angažovanosti čovjeku se zaista prisere!

ZAKLJUČAK

Možda su nekada turbo folk i  hibridni pop-bljak-rok bili samo zabava za milione, ali od samoga početka moglo se pretpostaviti da će ta vrsta nekulture postati kulturni obrazac po kojem će se voditi čak i onaj nepostojeći akademski svijet. Odavno je već kultura postala turbo-kultura a sa njom je i sve ostalo dobilo taj rogobatni prefiks turbo koji utiče na svjest građana i omladine. Kada se takvo turbo-zlo ukorijeni u kulturne tokove ono neko vrijeme možda i može da bude bezazleno i da se zadovoljava širenjem sitne malograđanske propagande tipa: Koka – kola, Malboro, Suzuki, ali kada postane mainstream, uozbilji se i počne tražiti sebi mjesta u političkim ideologijama, religiji, filosofiji, estetici, primjenjenoj umjetnosti i sličnim temama za koje niti malo nisu dorasli – tada svaka javna stvar dobije ispred sebe prefiks turbo, pa čak i samo društvo i država postanu jedno ogromno i turobno – turbo sranje

 

 

Tekst: E.Bučinski

Shortlink: